آسیمه سر رسیدی از غربت بیابان

دل خسته دیدمت در آوار خیس باران

وامانده در تبی گنگ ناگه به من رسیدی

من خود شکسته از خود در فصل ناامیدی

در برکه دو چشمم نه گریه و نه خنده

گم کرده راه شب را سرگشته چون پرنده

من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم

پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم...

+ نوشته شده در پنجشنبه دوم شهریور ۱۳۹۶ساعت 11:26 توسط داداش |